"Strubbelingen en tegenslagen vormen het pad tot succes"
Aan het woord is Ky-mani (28) over zijn tijd in detentie en hoe hij er beter is uitgekomen. Hij neemt deel aan een traject van hulporganisatie Exodus om terug te keren in de samenleving. “Kunst zorgt voor zingeving; tekenen geeft me levenslust.”
Wie ben je en hoe lang heb je in detentie gezeten?
“Ik ben geboren en getogen in Rotterdam-West. Als kind was ik best ondeugend; ik luisterde niet altijd goed en soms was ik behoorlijk vervelend. Tegelijkertijd hebben mijn ouders mij het belang van respect tonen meegegeven. Vroeger vond ik vrijwel alle schoolvakken interessant en ik vind het jammer dat ik nooit mijn best heb gedaan. Ik heb belangstelling voor kunst en cultuur, filosofie, psychologie, astrologie en spiritualiteit. Laatst las ik de Celestijnse belofte van James Redfield. Het boek leerde me dat toeval niet bestaat. Het leven is een lot. Dingen gebeuren omdat ze moeten gebeuren: voor mij was het de gevangenis of mezelf dooddrinken. Ik zat zo’n zes keer vast, maar gelukkig nooit langer dan zeven maanden.”
Sinds wanneer ben je vrij en hoe werk je aan je re-integratie?
“Sinds 4 juli 2024 ben ik vrij. Het is de eerste keer dat ik echt wil werken aan mijn re-integratie: ik wil niet weer het verkeerde pad opgaan. Via Exodus krijg ik ambulante begeleiding en met behulp van mijn jongerencoach Max Poolman heb ik gezorgd voor een fijne dagbesteding. Dankzij hem stel ik nu doelen voor mezelf in plaats van dat ik doelloos drugs verkoop. Naast mijn baan bij Drukbaas, doe ik werkervaring op in tattooshop Wild Horses in Brielle. Ik leer een vak en dat zie ik als een investering in mijn toekomst. Elke maand zet ik geld opzij en in augustus heb ik – na een traject van achttien maanden – geen schulden meer. Ik wil uit de criminaliteit blijven, uit die vicieuze cirkel stappen. Delicten lonen niet; wit geld is meer waard dan zwart geld. Via workshops en gastlessen wil ik (kwetsbare) jongeren leren dat ze moeten zoeken naar hun talenten. Door deze in te zetten werken we samen aan een veiligere samenleving. Mijn jongerencoach spoorde me tijdens mijn detentieperiode aan om (weer) te gaan tekenen. Tekenen is voor mij een uitlaatklep. Kunst zorgt voor zingeving; tekenen geeft me levenslust. Van Max leerde ik: het obstakel is de weg. Juist de strubbelingen en tegenslagen vormen het pad tot succes. Ik struggle nog iedere dag om niet in oude patronen terug te vallen, maar ik weet inmiddels: zonder wrijving geen glans!”
Wat vond je het zwaarste tijdens je gevangenschap?
“Als je in je cel zit, en je hoort iets over je naasten, dan kun je niets voor ze doen. Je staat machteloos. Mijn moeder werd bijvoorbeeld aangereden door een auto terwijl ze al mindervalide is. Gelukkig belandde ze niet in het ziekenhuis, maar ik schrok wel heel erg. Er waren ook zat momenten dat ik niet kon bellen omdat ik geen geld had. Trainen of mediteren hielp me dan om mijn gedachten op nul te zetten.”
En wat heb je geleerd toen je vastzat?
“Ik heb geleerd dat je niet moet stressen over dingen waarop je geen invloed hebt. Terwijl ik vastzat heb ik een knop omgedraaid. Ik besloot om het beste uit mezelf te halen. In detentie ben ik met calisthenics begonnen, echt een sport waarbij je merkt dat je sterker wordt. Ook ben ik weer gaan tekenen, iets dat ik als kind al deed met mijn vader en tweelingzus. Dankzij mijn detentieperiode ben ik een beter mens geworden. Ik heb nu veel meer geduld. Ik word minder snel boos, ben minder impulsief. Ik denk beter na bij de dingen die ik doe. Vroeger zag ik mezelf zelfs als antisociaal. Ik maakte nauwelijks contact met anderen, hield alles en iedereen waar mogelijk op een afstand. Nu ben ik aandachtiger, liefdevoller.”
Hoe ziet jouw droom over de toekomst eruit?
“Ik zou graag een eigen tattooshop beginnen en een mooi huis zou wel welkom zijn. Ik wil zelf geen kinderen, maar ik zou jongeren voorlichting willen geven over re-integratie, het voorkomen van crimineel gedrag en de rol van kunst hierbij. Daarnaast zou ik willen reizen. Ik wilde eigenlijk altijd al iedere zijstraat verkennen, maar door drugs te verkopen en het grote geld na te jagen, vergat ik leuke dingen te doen. Ik verwaarloosde mijn familie en dierbaren. Wij, mannen, gaan gewoon zitten, maar onze ouders en familieleden zitten ermee. Ik wil het contact met hen niet meer op het spel zetten.”
---
Lees hier het volledige artikel over Ky-mani in de Bonjo.
Lees hier de volledige Bonjokrant.
