In haar boek Samen zitten geeft collega Jasmin Eweg een stem aan negen vrouwen die met justitie
in aanraking gekomen zijn. Aan de hand van collages vertellen deze vrouwen over hoe ze in de gevangenis terecht zijn gekomen, hoe ze het daar hebben ervaren en hoe de gevangenisstraf hen
nog steeds achtervolgt.
Hoe kwam dit boek tot stand?
"Mijn masterscriptie Criminologie ging over sociale relaties tussen vrouwen in detentie. Ik had twee redenen om dit boek te schrijven. Ten eerste: als dank aan de vrouwen voor hun medewerking opdat zij elkaars verhaal kunnen lezen en hier steun, herkenning en inspiratie uit kunnen halen. Daarnaast zijn de verhalen ook interessant voor andere vrouwen die te maken hebben met detentie, mensen in het werkveld of mensen die graag meer willen leren en begrijpen over de mens achter een delict."
Hoe vond je het om met deze levensverhalen bezig te zijn?
"Heel leerzaam, ik heb ontzettend veel respect gekregen voor de vrouwen. Het bleek erg goed om te werken met een creatieve methode. Doordat de vrouwen zelf, al vertellend, een collage maakten kwam het gesprek natuurlijk en vanzelf op gang. Ze hebben hard gewerkt om te komen waar ze nu zijn. Soms was het ook confronterend. In één van de vrouwen herkende ik mezelf heel erg. We hebben dezelfde leeftijd en konden lachen om dezelfde dingen. Toen zij haar verhaal deed besefte ik me: ‘dit had mij ook precies kunnen overkomen, en dan had ik in haar schoenen gestaan.’ Het werd me duidelijk hoe dun de lijn kan zijn tussen vastzitten en vrij zijn."
Welk moment uit het boek staat je het meeste bij? Waarom?
"Dat één bank zo een verschil kan maken: Esmee vertelt dat ze een personeelslid had overgehaald om zijn oude bank neer te zetten op de afdeling. Vanaf toen gingen de dames elke zondagochtend koffiedrinken op die bank. Ze bespraken het bezoek bespreken van die dag en wat hen bezighield. Op een gegeven moment wist elke gedetineerde van de afdeling: ‘zondag is koffieochtend bij de bank.’ Ze zorgden dan dat er altijd wat lekkers gebakken werd Dit deed ze even vergeten dat ze vastzaten."
