Sinds wanneer ben je vrij en hoe werk je aan je re-integratie?
“Sinds 15 april 2024 ben ik vrij en voor het eerst van mijn leven bewandel ik nu echt een ander pad. Bij Exodus leerde ik hoe ik structuur kan aanbrengen in mijn leven. Ook weet ik inmiddels hoe ik mijn agressie beter kan beteugelen. In het begin vertrouwde ik niemand, hield voortdurend de deuren in de gaten en checkte continu alles en iedereen om me heen. Langzaam leer ik mijn diepgewortelde wantrouwen om te buigen door te praten en mezelf stapsgewijs open te stellen voor anderen. Als het niet goed met me gaat, heb ik de neiging om mijn omgeving te negeren en afspraken niet na te komen. Gelukkig kan ik steeds duidelijker aangeven wanneer ik me onzeker voel. Ik reageer mijn boosheid en frustraties niet langer af op mijn trajectbegeleiders. Ik vul minder dingen voor anderen in en mijn blik is ook minder pessimistisch. Ik merk dat ik zelfs zuinig kan leven, in plaats van – zoals ik vroeger deed – dat ik tienduizend euro binnen één week besteedde.”
Wat vond je het zwaarste tijdens je gevangenschap?
“Het zwaarste vond ik het moment waarop de inrichtingswerkers mij vertelden dat mijn vader gestorven was. Zijn dood zorgde voor een keerpunt: ik wilde ontsnappen uit mijn leven waarin veiligheid niet vanzelfsprekend was. Daarbij stond ik soms oog in oog met mensen die zelfmoord pleegden. Die beelden blijven altijd bij je. Om deze en andere trauma’s te verwerken, volg ik nog steeds een EMDR-behandeling (Eye Movement Desensitization Reprocessing, een psychotherapie om met trauma’s om te gaan, red.) en die methode werkt voor mij erg goed.”
En wat heb je geleerd toen je vastzat?
“Detentie vind ik een trainingskamp voor criminelen, geen leerschool voor het leven. Voor mij was het binnen een kwestie van overleven. Ik was altijd op mijn hoede. Door de jaren heen heb ik vooral veel over mezelf geleerd: in mijn cel kwam ik tot mezelf en als ik op mezelf ben, dan ben ik op m’n best. Ik heb ook gemerkt dat ik veel had aan mijn geloof in God. Ik ging dagelijks met hem in gesprek. God gaf me kracht. Van Hem leerde ik dat je in het leven niets op je bordje geschoven krijgt dat je niet aankunt. Op mijn bordje belandde een erfenis van geweld. Zo was ik als kleuter getuige van mishandeling en schoot mijn beste vriend me tot twee keer in m’n hoofd. Mijn vader stierf toen ik vastzat en momenteel is mijn moeder ernstig ziek … Detentie heeft mijn denkwijze niet essentieel veranderd, maar ik heb geleerd om compleet anders in het leven te staan.”
Hoe ziet jouw droom over de toekomst eruit?
“Ik zou graag een stabiel leven leiden, met vast werk en een eigen woning waarin ik elke week mijn drie kinderen kan ontvangen. Ik droom over een leven dat netjes is, waarin ik werkelijk alles op orde heb; een leven zonder politie, problemen en ruzies. Ik zou tafeltennis professioneel willen oppakken en binnenkort ga ik proberen om mijn vrachtwagenrijbewijs te halen zodat ik als internationaal chauffeur kan werken. Daarvan droomde ik al als kind; ik houd van de rust, de ruimte en het overzicht. Met de nodige begeleiding ben ik goed op weg. Het slechte pad wil ik nooit meer op; ik heb in een lange, zwarte tunnel gezeten en ik nu wil ik het licht zien.”
Fotograaf: Daisy Ranoe
