“Help anderen zoals je zelf geholpen wilt worden"
Exodusdeelnemer Kevin (36) vertelt in de Bonjo over zijn tijd in detentie en hoe hij er beter is uitgekomen. Hij neemt deel aan ons begeleidingstraject om veilig terug te keren in de samenleving.
“Ik wil mijn tijd niet verhopen.”
Wie ben je en hoe lang heb je in detentie gezeten?
“Mijn delict pleegde ik tijdens een psychose. Daarom zat ik zeven maanden in een Penitentiair Psychiatrisch Centrum (PPC) en daarna nog anderhalf jaar op een Forensisch Psychiatrische Afdeling (FPA). Ik groeide op als enig kind in Goeree-Overflakkee, en ik verloor mijn vader toen ik tien was. Ik hield veel van muziek en sleutelde urenlang aan auto’s. Op dertienjarige leeftijd werkte ik drie avonden per week in een garage en een jaar later draaide ik als dj op het eiland. Ik verliet de havo in de eindexamenklas, maar volgde in Middelburg een opleiding tot automonteur. Na drie jaar werken vertrok ik als negentienjarige naar de Randstad waar ik in Utrecht de opleiding Sound Education afrondde. Mijn moeder overleed toen ik eenentwintig was en al vrij snel daarna kreeg ik last van paniekaanvallen. Ondanks mijn angstgevoelens die zo’n anderhalf jaar aanhielden, werkte ik als schilder en timmerman voor verschillende aannemersbedrijven. Ik ben nogal handig. Als ik iets wil leren, doe ik dat gewoon zelf. Ook startte ik een eigen bedrijfje waarmee ik krabpalen voor katten maak én verkoop. Ik ben sociaal; houd van mensen en van samen dingen doen. Ik ben graag onderdeel van een groter geheel.”
Sinds wanneer ben je vrij en hoe werk je aan je re-integratie?
“In april 2025 kwam ik vrij en ik kon terecht in een Exodushuis. Het is geen hotel, maar de trajectbegeleiders namen echt de tijd voor me. Ik hoefde niet alleen te vechten voor een nieuwe toekomst. Samen met mijn trajectbegeleider stelde ik actieplannen op en met behulp van het FACT-team (multidisciplinair ggz-team, red.) hebben we deze uitgewerkt. Het afgelopen jaar werkte ik vooral aan mijn zelfvertrouwen. Zo heb ik geleerd om anders naar mezelf te kijken. Ik kampte met een beschadigd zelfbeeld en moest leren om mezelf te verhouden tot mijn psychose. Ik had immers de controle over mezelf verloren en worstelde met de vraag hoe ik mezelf ooit weer zou kunnen ‘verkopen’. Ik ben een auto die er aan de buitenkant best leuk uitziet, maar waarvan aan de binnenkant toch iets kapot is. Ook ging ik op zoek naar manieren waarop ik transparant en eerlijk kan zijn over wat er gebeurd is en tegelijkertijd verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn delict. Ik vond het lastig om ‘vrolijk’ verder te gaan, maar ik leerde om het verleden te laten rusten. Ik kreeg echt een nieuwe kans. Ik mag gewoon weer starten en rijden; ik hoef niet aanhoudend in de achteruitkijkspiegel te kijken.”
Wat vond je het zwaarste tijdens je gevangenschap?
“Ik vond het heel zwaar om tweeëntwintig uur per dag op cel te zitten. Daarbij kreeg ik de verkeerde medicijnen waardoor ik zwaar depressief werd. Tijdens het uurtje arbeid moest ik schroefjes in doosjes doen en stickers op plastic zakjes plakken. Echt slaapverwekkend. Ik sliep sowieso veel, uit pure verveling. Het alternatief was Discovery Channel aanzetten en dan de hele dag naar goud- en kristalzoekers kijken. Je kunt letterlijk en figuurlijk geen kant op.”
En wat heb je geleerd toen je vastzat?
“Tegen wil en dank leerde ik hoe ik moest omgaan met mijn frustraties. Ik maak me minder druk over de politiek en oordeel minder fel over andere mensen. Ik kan meer waarderen: er wordt best goed voor ons gezorgd in dit land. Binnen leerde ik relativeren; bijna tweeënhalf jaar had ik helemaal niets te willen en dan is het verschil met buiten, waar alles mag en kan, ontzettend groot. Je ego gaat eraan. Je kunt niet de stoere jongen uithangen want het systeem dwingt je om iemand anders te worden. Ik wil nu minder, veel minder. Ik heb minder stress, voel minder de behoefte om iets groots te bereiken of creatief te zijn; het leven is goed zoals het is.”
Hoe ziet jouw droom over de toekomst eruit?
“Ik heb behoorlijk wat klappen gehad in mijn leven. Ik ben het gewend dat er ‘geen toetje is’ en ik wil mijn tijd niet verhopen. De vraag is momenteel: hoe ga ik mijn leven inrichten nu ik stabiel ben? Ik ben nuchter, houd mijn doelen bewust klein. Ik vind het fijn om te werken en ga gewoon rustig verder als ondernemer. Zodra ik iets beter begrijp wat een tienjarige jongen nodig heeft, zou ik graag het contact met mijn zoon proberen te herstellen. Ik wil bewust meer doen met zingeving: als ervaringsdeskundige wil ik mijn verhaal met anderen gaan delen in de hoop dat ze er iets aan hebben. Hiervoor kan ik de nodige cursussen volgen. Ondertussen geef ik bevriende ex-gedetineerden de gelegenheid om af en toe iets bij te verdienen in mijn bedrijf. Dat doe ik vanuit de overtuiging: help anderen zoals je zelf geholpen wilt worden.”
---
Lees het artikel via de website van Bonjo (pagina 13, Bonjo van augustus 2026).